دیوان اشعار - غزلیات

دلِ من در میانِ جان و تن، هوایِ تو را در سر دارد و جانم نیز با اشتیاقِ رسیدن به دیدارِ تو، تصمیم بر جان‌فشانی و مرگ گرفته است.

اگرچه جان و دلم از تو هیچ‌گونه وفاداری ندیده‌اند، اما در میانِ انبوهی از غم و اندوه، تنها به یادآوریِ ستم‌هایِ تو مشغول است.

آسمان با تمامِ عظمت و شکوهش، حتی با صد قسم و قدرت نمی‌تواند آن کاری را با عاشقان بکند که گرهِ بندِ جامه‌یِ تو انجام می‌دهد و آنان را اسیر می‌کند.

بر صفحه‌یِ آبیِ آسمان (که مانند صفحه‌ی شطرنج است)، لعلِ لبِ تو برایِ 'خسروِ یک‌سواره' (خورشید یا ماه) نقشه می‌کشد و چهره‌یِ زیبایِ تو او را کیش و مات می‌کند.

ای معشوق، تو جان و دلم را با دلبری‌هایت زیر و رو می‌کنی، اما حقیقت این است که این کارِ خودِ تو نیست، بلکه زلفِ دوتا و پرپیچ‌وخمت است که چنین آشوبی برپا می‌کند.

تو چه موجودِ عجیبی هستی که آسمان (گردون) برای تنبیه و گوشمالیِ من، در هر لحظه به داوری می‌نشیند و مرا گرفتارِ ستم‌هایِ تو می‌کند؟

اگرچه من (فرید) از این همه ستم، سزاوارِ این جفا نیستم، اما 'خط' (موهایِ نرمِ چهره‌ات) خود به دستِ خود، در حقِ تو همان کاری را می‌کند که سزایِ توست.