دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که زیبارویانِ سیمین‌تنم به گلزار وارد شدند، گل‌ها در برابر درخشش چهره‌های زیبای آنان، در نظرِ بیننده همچون خاری بی‌ارزش به نظر رسیدند.

وقتی آن زیبارویان با چهره‌ای که همچون گل می‌درخشد از گلزار گذشتند، چنان گرمایی از چهره‌شان ساطع شد که گلِ انار، در میانِ قلب خویش احساسِ سوزش و آتش کرد.

عاشقان به کارِ عشق مشغول شدند و می (عشقِ ناب) را همچون زنگار (یا مایه‌ای تند و تلخ) نوشیدند و سپس برای عاشقِ دلسوخته و بی‌قرار، وظیفه و کاری دشوارِ عاشقی را مقرر کردند.

تلخی را از میِ سرخ‌فام گرفتند، چرا که آن را با بوسه‌ی لب‌های سرخ و شکربارِ محبوب، که بسیار شیرین است، هم‌سنگ و هم‌تراز کردند.

ای ساقی که چهره‌ای گلگون داری، شرابی که بوی گل می‌دهد در جام بریز؛ چرا که طبیعت، گلزار را همچون سرکده‌ای با کلاهی از گل‌ها آراسته است.

شرابی به سرخیِ شنگرف (ماده‌ای معدنی سرخ‌رنگ) بنوش؛ چرا که گلِ تازه شکفته، کودکی است که در گهواره‌ای از رنگ سبزِ زنگاری آرمیده است.

بوی جگر سوختن را استشمام کن، چرا که چمن‌زار، گل‌هایش را که گویی ثمره و نتیجه‌ی جگرهای سوخته در آتشِ عشق هستند، در دامانِ خود پرورده است.

گلِ لاله چنان غرق در خون شد که گویی جامی از خون است؛ چرا که آن داغِ سیاهی که بر دل دارد، گواه آن است که لاله از خونِ خویش تغذیه می‌کند و از آن سیراب می‌شود.

سوسن با اینکه زبانی (گلبرگ‌های زبان‌مانند) داشت، اما در برابرِ این اسرار لب فرو بست و خاموش شد، زیرا در سینه‌اش گوهرِ رازی گران‌بها نهاده بودند.

نه کسی می‌تواند چنین گوهری را از دریا بیرون بکشد و نه از دلِ بحر چنین جواهری متولد می‌شود؛ گوهری که خداوند در خاطرِ من (عطار) به ودیعه نهاده است.