دیوان اشعار - غزلیات

دلم بی‌عشق تو لحظه‌ای آرام نمی‌گیرد؛ بلکه پا را فراتر می‌گذارم و می‌گویم که حتی جان و هستی‌ام نیز بدون تو دوام نمی‌آورد.

وقتی که به گیسویِ پرپیچ‌وخم تو می‌نگرم، صدها فکر و مشغله در ذهنم پریشان می‌شود؛ چرا که هیچ‌چیز در این عالم، به اندازه‌ی زلفِ تو پیچیده و حیرت‌انگیز نیست.

هرچند که صدها بار پیمان و توبه‌ای محکم برای ترکِ عشق یا صبر ببندم، اما به‌محض آنکه شوقِ دیدار تو بر جانم مستولی می‌شود، هیچ‌کدام از آن پیمان‌ها دیگر تابِ مقاومت ندارند و می‌شکنند.

سرزمینِ عشقِ تو، قلمرویی استثنایی و نادر است که در آن، دیگر معیارهای دنیویِ رایج، همچون ستایش و نکوهش، بی‌معناست و حکمی ندارد.

دلی که به خاطر عشق، سراپا درد و رنج شده است، به چنان مرتبه‌ای از اشتیاق می‌رسد که دیگر هیچ دارویی در این عالم برای تسکینِ آن دردِ مقدس وجود ندارد.

اگر ذره‌ای از اندوهِ جانکاه و سهمگینِ دوریِ تو را بر پیکرِ این عالم بگذاری، جهانِ مادی از تحملِ سنگینیِ آن ناتوان گشته و نابود می‌شود.

کسی که در اقیانوسِ غمِ عشقِ تو غرق شده است، چنان نگاهِ بلند و متعالی پیدا می‌کند که غمِ دنیا و آخرت در نظرش به اندازه یک دانه‌ی جو هم ارزش ندارد.

رازِ این عشق را پیشِ هرکسی آشکار مکن، زیرا تو در این راهِ دشوار، هم‌دم و همراهی نخواهی یافت که سوزِ درونت را درک کند.

اگرچه آینه تصویرِ تو را در خود دارد، اما چون آینه فاقدِ جان و روح است، وقتی با او سخن می‌گویی، رازِ دلت را نمی‌فهمد و محرمِ اسرار نیست.

اگر من (عطار) لحظه‌ای بدون درد و رنجِ عشقِ تو باقی بمانم، نه آن زندگیِ پرشور را خواهم داشت و نه دلی شاد و خرم؛ چرا که حیاتِ من به همین دردِ جانکاه وابسته است.