دیوان اشعار - غزلیات

کسانی که در مسیرِ عشقِ تو از جانِ خود گذشتند، با وجودِ اینکه ذاتِ تو از هرگونه نشانه، توصیف و حدّی مبرا و پنهان است، توانستند از تو و حضورِ تو نشانه‌هایی بیابند.

من در این مسیرِ عاشقانه، کاره‌ای نیستم و هیچ جایگاهی ندارم؛ اگر این سخنان و شرحِ حالِ عشق از زبانِ من جاری می‌شود، در واقع این‌ها سخنانی است که آن عاشقانِ راستین به من آموخته‌اند و به امانت سپرده‌اند.

آن عاشقانِ راستینی که همچون پروانه‌ای ناتوان، از شدتِ اشتیاق به نورِ جمالِ تو، بی‌پروا به دلِ آتشِ عشق زدند و جانِ خود را فدا کردند.

عارفانِ راهِ حق به من توصیه کرده‌اند که از وجود و خودیتِ خویش دست بشویم و فانی شوم، چرا که در همین حالِ نابودیِ نفس و نفیِ منیت است که حقیقتِ جان و روحِ متعالی حاصل می‌شود.

به عطار که کمالِ عشق برایش به حقیقتِ آشکار تبدیل شد، در حضورِ عقلِ کلی (که فراتر از عقلِ جزئی و استدلالی است)، حقایق و شهودهایی عطا شد که برای همگان قابل فهم نیست.