دیوان اشعار - غزلیات

در اعماقِ وجودم که لبریز از عشق است، دردی جانکاه پدیدار گشت؛ دردی که برای تمامِ دردمندان و کسانی که در بندِ تعلقات دنیوی گرفتارند، همواره راهگشا و کلیدِ آزادی از زندانِ تن است.

در این بیابانِ سلوک و جست‌وجویِ حقیقت، چنان پیش رفتم و غرقِ راه شدم که خویشتنِ خود را فراموش کردم؛ در آن مقام، دیگر کسی را ندیدم، چرا که در مرحله‌ی فنا، منیتی وجود ندارد که دیده شود.

مردانِ این راهِ حقیقت، «گم‌شدگی» و رهایی از «منِ» خویش را دستاوردِ خود می‌دانند؛ در حالی که منکرانِ این مسیر، تنها به بحث و جدل و گفت‌وگوهای بیهوده دل‌خوش کرده‌اند.

اگر تو نیز از این حقیقت مست شده‌ای، ایمانت کامل و لایق است؛ زیرا کسی که بهره‌ای از این مستیِ معنوی ندارد و به جای عشق الهی، به شرابِ دنیوی دل خوش کرده، در این وادیِ حقیقت همچون کافر است.

مغز و جانِ من از رایحه دل‌انگیز باده‌ی عشقِ الهی مست شد، چرا که جامِ محبتِ او به واسطه‌ی روحِ بزرگِ «بوسعید» به من رسید.

از زمانی که عطار، بویی از این شرابِ معنوی استشمام کرد، زندگی‌اش طولانی‌تر و باکیفیت‌تر گشت و طعمِ خوشِ حیاتِ حقیقی را درک کرد.