دیوان اشعار - غزلیات

وقتی غمِ عشقِ تو به دل راه می‌یابد، دل دیگر فرصتی نمی‌یابد که به خود و منافعِ خویش بیندیشد؛ همچنین هنگامی که شورِ عشق پدیدار می‌شود، عقل دیگر نگرانِ حفظِ جان و تنِ فانی نیست.

زمانی که آتشِ عشقِ تو در دل شعله‌ور می‌گردد، هر کس که همچنان نگرانِ خویشتن و منافعِ شخصی‌اش باشد، نادان و بی‌خرد است.

اگر کسی که ادعایِ عشقِ تو را دارد در چاهِ بلا و رنج گرفتار شود، برای او کفر است که در چنین موقعیتی به دنبالِ «رسن» و وسیله‌ای برای نجاتِ خود بگردد.

پروانه، هرگز نمی‌تواند به حقیقت و ذاتِ شمع دست یابد (محرمِ اسرار شود)، اگر مدام در اندیشه‌ی سوختن و پرهیز از آسیب‌دیدنِ خویش باشد.

عاشقی که با رنج و سختیِ بسیار جانِ خود را در راهِ عشقِ تو فدا می‌کند، اگر به فکرِ کفن و دفن و مسائلِ دنیویِ پس از مرگ باشد، در حقِ عشقِ خویش دشمنی کرده است.

عاشق باید در برابرِ دیدگانِ همگان، رسوا و بی‌پروا باشد؛ چرا که اگر بخواهد نگرانِ نگاه و حرفِ انجمن و مردم باشد، هرگز به سرمنزلِ مقصود نخواهد رسید.

ای محبوب، اکنون که دلم را زخمی کردی و زبانم را از سخن گفتن بسته‌ای (و مرا در بهت فرو برده‌ای)، این شاعر تا کی باید با این همه مستیِ حاصل از عشق، در اندیشه‌ی سرودن و سخن‌پردازی باشد؟