دیوان اشعار - غزلیات

توانِ تحملِ سنگینیِ بارِ عشق تو برای مرکبِ جان من بیش از حد است و حتی تمام هستی (دنیا و آخرت) نیز گنجایش تابشِ زیباییِ تو را ندارند.

با اینکه در راه تو مانند تیر، صاف و راست شده‌ام، دلم چطور می‌تواند بار تو را به دوش بکشد؟ چرا که بازوی ناتوانِ جانِ من توانِ کشیدنِ کمانی به قدرتِ وجودِ تو را ندارد.

عاشقِ تو چه نیازی به دنیا و مکان دارد؟ زیرا فریادها و شورِ عاشقانه یِ پیروانِ تو، فراتر از گنجایشِ کلِ هستی و کائنات است.

چگونه می‌توانم نام و نشانی از تو بر زبان بیاورم؟ چرا که واژگانِ «نام» و «نشان» بسیار کوچک‌تر از آن هستند که بتوانند حقیقتی از وجودِ تو را در خود جای دهند.

چگونه می‌توانم راهِ تو را به پایان برسانم؟ چرا که مسیرِ رسیدن به تو چنان دور و بی‌کران است که هیچ رهرویی به انتهای آن نمی‌رسد.

در مسیرِ رسیدن به تو، گردشِ روزگار و آسمان‌ها قرن‌ها به سکوت گذشت؛ تا زمانی که این مسیر به پایان نرسد، کسی نمی‌تواند ادعای رسیدن به میانه و مقصود را داشته باشد.

من (فرید) در راهِ عشقِ تو همچون پشه‌ای سوختم و از بین رفتم؛ زیرا نورِ حقیقتِ تو چنان درخشان است که دیگر راهی برای دیدنِ آشکارِ حقیقت باقی نمی‌ماند.