دیوان اشعار - غزلیات

کسی که حقیقتاً سالک راه عشق توست، از آلودگی دامن خود (گناه یا تعلقات دنیوی) هراسان است و دغدغه پاکی دارد؛ اما آن کس که در عشق تو مردِ میدان نیست و نامرد است، تنها از جان دادن و فدا کردنِ سر می‌ترسد.

اگر مسیر رسیدن به تو پر از دریاهایی از آتش هم باشد، دلِ من نه به عاقبت خود می‌اندیشد و نه جانم از خطرهای این راه پروا می‌کند.

آن روحی که با نورِ زیبایی تو شعله‌ور شده است، باید بداند که اگر از سوختن (مانند پروانه‌ای که گرد شمع می‌گردد) بترسد، در عشق تو کفر ورزیده و راه را به خطا رفته است.

در وادی عشق که جایگاه سوختنِ دل‌های دلیران و پهلوانان است، هرکس که از سوختنِ دل (رنج عشق) بترسد، سرانجام در خونِ جگر خود و حسرتِ خویش خواهد مرد.

به من گفتی که دلت از هجرانِ من می‌ترسد و می‌سوزد؛ باید بدانی که در نبودِ تو، این دلِ سوخته، لحظه به لحظه بیشتر دچار هراس و بی‌قراری می‌شود.

ای معشوق، سرانجام آیا از آهِ دلِ عطار نمی‌هراسی؟ زیرا کسی که از حقایق باخبر است، می‌داند که باید از آهِ سحریِ اهلِ دل بیمناک بود.