دیوان اشعار - غزلیات

اگر جانِ من بتواند از گرهِ زلفِ تو، کمربندی برای خود بسازد، در میانِ بزرگان و صاحب‌منصبان، مقامی والا و ارجمند پیدا می‌کند.

آسمان (گردون) که بر سرِ همگان سایه‌ی تسلط دارد و همه محتاجِ آن‌اند، هر شب از رویِ کلافگی و آشوبِ ناشی از زلفِ تو، دستخوشِ پریشانی و غوغا (حشر) می‌شود.

خورشید و ماه (طاوس فلک) هر شب با سپری کردنِ شب، گویی بال و پرشان در آتش می‌سوزد؛ و اگر به شمعِ چهره‌ی تو نزدیک شوند، باز هم بیشتر خواهند سوخت.

لب و چهره‌ات را نمایان کن تا این دلِ بیمارِ من، یا با دیدنِ آن شفا یابد و به سلامت برسد و یا به حالتِ دیگری از شیدایی درآید.

جانم تصمیم به رفتن (مردن) گرفته است، پس بیش از این او را با بی‌مهری شکنجه مکن؛ شاید بتواند از خونِ دلم، توشه‌ای برای این سفرِ آخرت فراهم کند.

این عاشقِ بی‌چیز، پولی برای تقدیم کردن به تو ندارد، اما تو از او پول می‌خواهی؛ حال که او وجهِ نقدی ندارد، با زیباییِ چهره (وجهِ صورت) و آبرویش سعی می‌کند رضایتت را جلب کند.

تا زمانی که آدمی ثروتی (در راهِ عشق) ندارد و تا وقتی که جانش را فدا نکند، دیوانه است که بخواهد با چنین معشوقِ زیبا و سیمین‌تنی همراه شود.

مدت‌هاست که با وضعیتِ موجود می‌سازم و دم نمی‌زنم تا شاید تو با من مهربان شوی؛ اکنون که تو سرِ سازگاری نداری، دلِ من به سراغِ دیگری خواهد رفت.

از آنجا که نه از لب‌های یاقوتیِ تو قوت و غذایی به من می‌رسد و نه توانی در جان دارم، عطار دیگر بدونِ حضورِ تو، از غصه‌ی این هجران تغذیه می‌کند.