دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که لبان خود را به خنده باز می‌کنی، سراسر جهان و هستی، شیرین و دل‌انگیز می‌شود؛ همچنین با نگریستن به زیباییِ بی‌مانند تو، همه چیز به کمالِ شیرینی و لطافت دست می‌یابد.

اگر ذره‌ی ناچیزی از نورِ چهره‌ات بر این دو جهان بتابد، تمامِ عرصه‌ی هستی چنان مجذوب و محوِ آن می‌شود که همه چیز، رنگ و بویِ همان نورِ تو را به خود می‌گیرد.

آن‌گاه که از شدتِ دوری و اشتیاقِ دیدارت آهی از دل برمی‌آورم، سرمایِ ناشی از اندوهِ نفسِ من به قدری تأثیرگذار است که گویی صبحِ صادق نیز از آن متأثر شده و حال و هوایِ اندوهناکِ مرا به خود می‌گیرد.

این غم و سختیِ راه چه اهمیتی دارد؟ دلِ من در این مسیرِ عشق، چنان غرق شده است که دیگر نه به دنبالِ راهی جز این می‌رود و نه غمِ دیگری را در خود جای می‌دهد؛ زیرا انتخابِ او قطعی و ابدی است.

اگر به دلیلِ غیرت و حساسیتِ دیگران، راهِ رسیدن به خود را بر عاشقان ببندی، بدان که اشکِ چشمِ عاشقان چنان سیلابی به راه می‌اندازد که تمامیِ مسیر و گذرگاه‌ها را فرا می‌گیرد.

اگر جانِ عطار را برای آزمودنِ میزانِ وفاداری به تو به محک بزنند، او چنان در ستایشِ تو سخن می‌گوید که تمامِ دو عالم را با کلامِ گوهرین و اشعارِ خود، پر از تحسینِ تو می‌کند.