دیوان اشعار - غزلیات

کسی که از حیات معنویِ عشقِ تو زنده است، چه نیازی به آب زندگانی (که به افسانه‌ها نسبت می‌دهند) دارد؟ عاشقی که در بندِ زیباییِ توست، دیگر نگران از دست رفتنِ جوانی یا جانِ خویش نیست.

هر کس قطره‌ای از دردِ عشقِ تو را که عینِ سعادت و دولت است بچشد، تا زمانی که زنده است، دیگر به شراب‌های دنیوی و شادی‌های گذرا میل نخواهد کرد.

وقتی جانِ آدمی به واسطه پرتوِ جمالِ تو جاودانه شد، دیگر هیچ ذره‌ای از غم و اندوهِ این زندانِ فانی (دنیا) بر دلش سنگینی نمی‌کند.

اگر انسانی در اوجِ فصاحت و کلام هم باشد، در برابرِ عظمتِ عشقِ تو، زبانش بند می‌آید و جز نوشیدنِ زلالِ جاودانگی، راهی پیشِ رو ندارد.

دلی که به عشقِ تو رسیده، از بارِ سنگینِ دلبستگی به دنیا و آخرت رها شده است؛ همان‌طور که یک پادشاه، خود را درگیرِ سیلی یا تنبیهاتِ نگهبانانِ کوچک نمی‌کند.

هر کسی ادعا می‌کند که از دستِ دوست شرابی نوشیده است، اما این ادعا راست نیست؛ مگر می‌شود پادشاهِ حقیقی با هر گدایی در یک مجلس بنشیند و باده بنوشد؟

جانِ ما چون دارویِ شفابخشِ یقین به عشق را نوشیده است، دیگر با تکیه بر این یقین، به هیچ شک و تردیدِ بیهوده‌ای گرفتار نمی‌شود.

از آنجا که دلِ عطار در مسیرِ عشقِ تو، غمِ از دست دادن صدها جان را تحمل کرده است، پس دیگر نگرانِ غمِ این جسمِ تنگ و استخوانی نخواهد بود.