دیوان اشعار - غزلیات

هر آنچه را که به عنوان نشانه برای تو برمی‌شمارند، در واقع خودِ تو هستی، اما این نشانه‌ها راه را به سویِ حقیقتِ تو باز نمی‌کنند. آن حقیقتِ غایی که هیچ نشانه‌ای نمی‌پذیرد، با این سخن‌هایِ ظاهری و محدود هرگز درک نمی‌شود.

عقل و زبانِ خود را رها کن و مانند خاک، متواضع و فروتن باش و سرِ تسلیم بر زمین بگذار؛ چرا که حقیقتِ لطفِ الهی، با گفتار و زبان قابل بیان نیست.

در قلبِ انسانِ حقیقت‌جو، گوهر و حقیقتی وجود دارد که فراتر از هر دو عالم (دنیا و آخرت) است. چون همه راه را گم کرده‌اند و ردپای آن حقیقت را نمی‌بینند، کسی نمی‌تواند به آن دست یابد.

ای کسی که چهره‌ات همچون ماه درخشان است، هیچ‌کس نمی‌تواند به عمقِ حقیقتِ چهره‌یِ تو پی ببرد؛ چرا که تا کسی به لذتِ «نیستی» و فنایِ خویشتن نرسد، راهی به سویِ جانِ حقیقت پیدا نمی‌کند.

در غمِ تو در حالِ زنده بودن مُردم (عمرم تباه شد) و در اثرِ فراقِ تو وجودِ خامِ من سوخت. تا چه زمانی فریاد بزنم، در حالی که این فریادها هیچ اثری ندارد و به مقصود نمی‌رسد؟

هیچ‌کس حتی به اندازه‌یِ یک تار مو از این حقیقت درک نخواهد کرد، مگر آن کسی که عقلِ خود را با زور و اجبار به درگاهِ تو کشانده و آن را از کار انداخته باشد.

آنچه فرید (شاعر) در یک لحظه‌یِ کوتاه از طریقِ عشق به دست آورده است، هیچ‌کس در طولِ تمامِ عمرِ خود به پایانِ آن دست نمی‌یابد.