دیوان اشعار - غزلیات

هر کسی که در راهِ حق قدمی برنمی‌دارد و کار و بارِ الهی ندارد، در پیشگاهِ خداوند هیچ اعتبار و ارزشی برای او متصور نیست.

جان و دلت را به تماشای بوستانِ حقیقت و قرب الهی ببر؛ چرا که گلزارِ واقعی، آنجاست که خار و خاشاکِ رنج‌ها و تعلّقاتِ دنیوی در آن راه ندارد.

دلت را غرق در شرابِ شوقِ دیدارِ خداوند کن و از لذتِ آن مست شو؛ زیرا شرابِ عشقِ الهی، برخلافِ شراب‌های دنیوی، خمار، سردرد و پشیمانی به دنبال ندارد.

در هر جایگاه و مقام اجتماعی که هستی، تنها به درگاهِ خداوند خدمت کن؛ زیرا خدمت کردن به مخلوقات و چشم‌داشت داشتن به آن‌ها، افتخار و شأنی پایدار برای تو به ارمغان نمی‌آورد.

پوششِ پاکدامنی، اگرچه همچون تار و پودِ نازکِ عنکبوت بر دهانه‌ی غار، ظاهراً سست و بی‌بنیاد به نظر می‌رسد، اما خداوند آن را چنان مستحکم می‌کند که برای حفظِ بنده‌ی مؤمن کافی است.

خداوند که خود بی‌پرده و بی‌حجاب به بندگانش نزدیک است، به انسان می‌آموزد که چگونه با پارسایی، پرده‌ای از عفت و حیا بر اسرارِ خویش بکشد.

هنگامی که دلِ عطار از دلبستگی به دو جهان (دنیا و آخرت) رها شد و در وجودِ مطلقِ حق ذوب گردید، دیگر هیچ بارِ سنگین و تعلّقی از هیچ‌کدامِ آن‌ها بر دوشِ او باقی نماند.