دیوان اشعار - غزلیات

بلندای قامت تو، آن‌چنان آزاد و موزون است که سروِ باغ را به خنده و تحقیر وامی‌دارد؛ همچنین لطافتِ موهای نرمِ چهره‌ات، با سبزی و طراوتِ خود، بر مشکِ خوشبویِ خُتن (که نماد سیاهی و خوش‌بویی است) می‌خندد و آن را ناچیز می‌شمارد.

تا زمانی که گل‌های بهاری یادِ لب‌های تو را در خاطر نداشتند، به راستی که هیچ گلی در گلستان نمی‌شکفت و لبخند نمی‌زد.

وقتی دریا تصویرِ تو را در خود می‌بیند، به تلاطم می‌افتد و از سرِ شور و هیجان، یاقوت و مروارید نثار می‌کند و بر مرواریدهای گران‌بهایِ شهر عدن می‌خندد.

اگر عاشق با تیغِ کشنده و خونریزِ تو کشته شود، باز هم از شدتِ ذوقِ دیدارِ چهره‌ات، همچون گلی که از میانِ کفنِ مرگ سر برمی‌آورد، لبخند خواهد زد.

وقتی لعلِ لب‌های شیرین تو در میان است، چه حیله و تدبیری می‌توانم بیندیشم؟ هرچقدر هم که من نقشه بکشم، زیباییِ تو بر آن حیله‌ها می‌خندد و آن‌ها را بی‌اثر می‌کند.

تو همراه و هم‌نفسِ سپیده‌دم هستی، چرا که خدا می‌داند تا زمانی که دهانِ تو که همچون جعبه‌ای پر از مروارید است، لبخند نزند، صبح زیبایی خود را نشان نمی‌دهد.

من هم‌نفسِ شمع هستم؛ زیرا لب و چشمِ من، در حالی که از فراقِ تو می‌گریند، بر گریه و سوختنِ جسمِ من می‌خندند (یعنی روح در شوقِ وصال شادمان است اما جسم رنج می‌کشد).

عطار وقتی از دهانِ تو مروارید (سخنِ گران‌بها) جمع‌آوری می‌کند، در کنارِ آن مرواریدِ ناب، بر سخنِ خود و اشعارش لبخند می‌زند و آن‌ها را ناچیز می‌بیند.