دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوق، پرتوِ جمال تو چنان بی‌کران است که در ظرفِ محدودِ جسم و جانِ آدمی جای نمی‌گیرد و شهرت و جلوه‌ی زیباییِ تو نیز در گنجایشِ این جهانِ فانی نمی‌گنجد.

چگونه می‌توانم به وصال تو دست یابم در حالی که تو فراتر از جست‌وجو و طلبِ منی؟ و چگونه می‌توانم توصیفت کنم، وقتی که زبانِ آدمی، ناتوان از بیانِ حقیقتِ توست؟

هیچ‌کس نتوانسته است نشانی از کویِ تو (مقامِ وصل) به دست دهد، زیرا حقیقتِ راهِ تو، چنان بلندمرتبه است که در هیچ نشانه‌گذاری و نقشه و تصورِ انسانی نمی‌گنجد.

آهی که عاشقانِ حقیقیِ تو از عمقِ جان برمی‌آورند، چنان عمیق و روحانی است که نه در بندِ زمان (گذشته و آینده) اسیر می‌شود و نه در قیدِ مکان‌های مادی جای می‌گیرد.

در آن مرتبه‌ای که عاشقانِ تو لحظه‌ای به حضور و شهودِ تو می‌رسند، وجودِ فردی (دل و جان) دیگر اهمیت و جایگاهی ندارد و عاشق در این مقام، خود را نمی‌بیند.

خداوندا، تو گنجینه‌ای از عشق و معرفت را در باطنِ دل‌های انسان‌ها نهاده‌ای که اگر آن گنجِ الهی آشکار و متجلی شود، وسعتِ آسمان‌ها نیز توانِ گنجایشِ آن را نخواهد داشت.

عطار چگونه می‌تواند وصفِ این عشقِ بیکرانِ تو را به زبان بیاورد و در قالبِ کلمات بریزد؟ چرا که حقیقتِ این عشق، فراتر از بیان و نوشتار است.