دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب، داستان زیبایی تو در هیچ کلام و روایتی جای نمی‌گیرد و حتی بخشی کوچک از رازِ عشقِ تو، با هزاران زبان نیز قابلِ بیان نیست.

قلب انسان وسعتِ کافی برای پذیرشِ جلال و عظمتِ تو را ندارد و زیباییِ بی‌نهایتِ تو در گنجایشِ چشمِ سر یا جانِ آدمی نیست.

میل و اشتیاق به زلف و خالِ تو در خیالِ هیچ‌کس نمی‌گنجد و اندیشیدن به رسیدن به تو، تنها در وهم و گمان ممکن است، نه در واقعیت و عینیت.

هنگامی که عشقِ تو به دل می‌آید، دیگر هوسِ زنده ماندن برای عاشق باقی نمی‌ماند و وقتی محبتِ تو در جان جای می‌گیرد، آن جان آن‌قدر لطیف و وسیع می‌شود که دیگر خودش را در قالب تن نمی‌بیند.

چه کسی می‌تواند پیامِ عاشقانِ رنج‌دیده‌ات را به پیشگاه تو برساند؟ چرا که فضایِ کوی تو چنان از کثرتِ عاشقان پر است که حتی نسیم هم جایی برای وزیدن ندارد.

دلی که عطرِ حضور تو را استشمام کند، دیگر در باغ‌های این دنیا به دنبال گل نمی‌گردد و جانی که رنگِ خدایی به خود گیرد، دیگر در محدودیت‌های این جهانِ مادی جای نمی‌گیرد.

در لحظه‌ای که عاشقان به دیدار و حضور تو بار می‌یابند، چه بیچارگیِ بزرگی است برای کسی که نتواند حتی در آستانه و ورودیِ درگاه تو جای بگیرد.

بر این غریبِ دردمند که از فراقِ عشقِ تو در حال مرگ است ترحم کن؛ کسی که با وجودِ این همه اشتیاق، حتی یک لحظه هم در آشیانه‌ی تو جای ندارد.

دل با جان و دل تلاش کرد تا روزی در کوی تو جای بگیرد، اما نمی‌دانست که جایگاهِ تو آن‌قدر عظیم و فراتر از مکان است که ظرفیتِ گنجاندنِ کسی مانند او را ندارد.

هنگامی که دل با یادِ خیالِ تو از عشق سخن می‌گوید، حتی اگر فردی به جایگاهِ عطار هم برسد، باز هم در برابر این عظمت و عشق، خودش را کوچک می‌بیند و جانش گنجایشِ ادراکِ آن را ندارد.