دیوان اشعار - غزلیات

توصیف لب‌های سرخ و فریبنده تو با زبان ممکن نیست و دهان کوچک تو که به شکل حرف «میم» است، هیچ نشانه‌ای از خود به جای نمی‌گذارد و قابل شناسایی نیست.

دهان تو به باریکیِ حرف «میم» و کمرت به نازکی یک مو است؛ کسی که چنین ویژگی‌های ظریفی دارد، چگونه می‌توان از باریکی کمرش سخن گفت و دیگری را از آن آگاه کرد؟

تو جانِ مرا طلب کردی و من در راه عشق تو به کفر (متهم شدن به بی‌دینی) متهم شده‌ام؛ من به هر کسی که گمان می‌برد نمی‌توان در راه تو جان داد، پاسخ می‌دهم و اثبات می‌کنم که این کار شدنی است.

اگر پیشِ روی تو جان نمی‌سپارم، نه به دلیل خسیسی و دریغ داشتنِ جان است؛ بلکه جانِ من در شأن و اندازه زیبایی بی‌نظیرِ تو نیست و شایستگیِ آن را ندارد که پیشکش شود.

یک جان که ارزشی ندارد؛ کافر هستم اگر در پیشگاه تو صد جان را با شادی و رقص نثار نکنم؛ هرچند که در واقع، این جان‌ها در برابر شکوه تو ناچیزند و نمی‌توان آن‌ها را چنان که شایسته است، اهدا کرد.

اگر به خاطر سگِ درگاه تو جان ندهم و آن را آزادانه در برابر یک تکه نان نثار نکنم، از یک سگ هم پست‌تر هستم.

آن‌گونه که آرزو دارم حقِ راه عشق تو را ادا کنم، عمرم در این راه سپری شد، اما حتی یک لحظه هم نتوانستم آن‌چنان که بایسته است، این حق را به جا آورم.

ای محبوب، از آنجا که رنج و بلایِ عشقِ تو از تمام جهان باارزش‌تر است، من خود را از این رنج معاف نمی‌کنم و نمی‌توانم از آن در امان باشم.

به تو گفتم: جانِ مرا بگیر و در عوض کمی از شهدِ لبانت (شکر) به من ببخش؛ گفتی: شکرِ لبِ من، به زبان نمی‌آید و قابل وصف یا انتقال نیست.

از آنجا که من دهانی ندارم که از آن شکر (کلام شیرین) بیرون آید، پس طبیعتاً نمی‌توان از این دهان به کسی بهره‌ای رساند.

عاقبت و بختِ عطار چه بد است که به او حتی یک بوسه، چه آشکار و چه پنهان، داده نمی‌شود.