دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که درخششِ وجودِ تو فراتر از درکِ تمامیِ خِردهاست؛ ذاتِ کاملِ تو ازلی و ابدی است و هیچ آغاز و پایانی برای آن متصور نیست.

هستیِ کلِّ کائنات در برابرِ وجودِ تو مانند قطره‌ای در دریا محو و ناپدید شده است؛ ای که وجودت عینِ کمال است، چه مقامِ والایی در سلطنت و قدرت داری.

صدها هزار نفر از سالکان که از شدتِ دوری، تشنه و بی‌قرارند و با جانی سوخته به تو می‌اندیشند، در پیشگاهِ تو با فروتنی افتاده‌اند و چشم‌انتظارِ یک نگاهِ لطف و عنایتِ تو هستند.

در حقیقتِ وجود، من هیچ ذره‌ای جز تو نمی‌بینم؛ آنچه غیر از تو به نظر می‌رسد، تنها خیالی است که از تو ناشی شده و نمود یافته است.

هرچقدر سالکانِ راهِ تو در سلوکِ خود پیش رفتند، مسیر را برای خود وسیع‌تر و دست‌نیافتنی‌تر یافتند؛ به‌گونه‌ای که دریافتند هنوز در ابتدای راهِ شناختِ تو هستند.

از آنجا که این راهِ شگفت‌انگیز و عرفانی، بی‌کران و بی‌پایان است، چه کسی می‌تواند در نهایت به پایانِ آن برسد؟

عطار در عمقِ جانش رازهای بسیاری از جانبِ تو دارد؛ اما وقتی کسی که شایستگیِ شنیدن و فهمِ این اسرار را داشته باشد نمی‌یابد، چگونه می‌تواند آن‌ها را بازگو کند؟