دیوان اشعار - غزلیات

ای ذاتِ پاکی که هیچ نشانه‌ای از تو در دسترس نیست، من کجا می‌توانم تو را پیدا کنم؟ تمامِ هستی و هر دو جهان در وجودِ بی‌کرانِ تو محو شده‌اند، پس من تو را در کجا جست‌وجو کنم؟

تو گم نشده‌ای و در واقع این من هستم که در مسیر شناختِ تو گم شده‌ام؛ اما از آنجا که تو حقیقتی هستی که نمی‌توان آن را با ابزارهای ظاهری «یافت»، پس چگونه باید به دنبال تو بگردم؟

در حالی که دل من در مرحله فنا (نیستیِ خود) و جانم در مرحله بقا (حیات در پرتوِ او) است، من میان این دو حالت سرگردان مانده‌ام؛ در چنین وضعیتی تو را کجا بجویم؟

من در جست‌وجوی تو، نشانه‌های آشکار و ظاهری را بسیار کاویدم اما تو را نیافتم؛ اکنون که در عالمِ ظاهر پیدا نشدی، به من بگو چگونه باید تو را که پنهان و پوشیده هستی، پیدا کنم؟

در مسیرِ رسیدن به تو، ذهنِ آدمی مدام میانِ شک و یقین در نوسان است؛ اما ای کسی که از هرگونه شک و یقین و اندیشه بشری فراتری، تو را کجا بیابم؟

من در دریایِ بی‌کرانِ عشقِ تو همچون قطره‌ای هستم؛ وقتی قطره در دریا گم می‌شود، حتی ردپای ماه هم در آب ناپدید است؛ در چنین وضعیتی که منِ وجودیِ من نابود شده، تو را چگونه بجویم؟

دل من برای اینکه حتی بویی از تو بشنود، از قیدِ زمان و مکان رها شد و پا از این جهان بیرون گذاشت؛ اکنون تو را در کجا جست‌وجو کنم؟

در حالی که مشغولِ جست‌وجوی تو بودم، دلم از پرده‌یِ حجاب‌های ظاهری بیرون افتاد؛ ای کسی که درست در نهانِ جانِ من پنهانی، تو را کجا جست‌وجو کنم؟

ای عطار، اگرچه تو به مددِ چشمِ حقیقت‌بین به یقینِ دیدار رسیده‌ای، اما ای خدایی که آن‌قدر آشکار هستی که در برابر چشمانِ حقیقت‌بینِ ما عیان‌تر از هر چیزی هستی، چگونه باید تو را جست؟