دیوان اشعار - غزلیات

هر قلبی که از حقیقتِ عشقِ الهی بی‌بهره است، بهتر است از این درگاه رخت بربندد، چرا که چنین دلی لیاقتِ بودن در پیشگاه معشوق حقیقی را ندارد.

کسی که از غم و اندوهی که در راهِ عشقِ تو حاصل می‌شود لذت نبرد، حقیقتِ شیرینیِ عشق را نچشیده و جانِ او بویی از این عالم نبرده است.

ای دل، اگر به واقع در این مسیرِ عاشقی گام نهاده‌ای، باید با استواری و دلیری رفتار کنی، چرا که در قلمروِ عشق، اجبار و بی‌میلی جایگاهی ندارد و باید با اشتیاقِ تمام پیش رفت.

عاشقانِ حقیقی، همچون حلقه‌ای بر در، پشتِ درِ بسته مانده‌اند؛ زیرا درِ اسرارِ الهی به رویِ هیچ‌کس به سادگی باز نیست و همگان را یارایِ رسیدن به ساحتِ مقدسِ معشوق نیست.

دلم از شدتِ دردِ عشقِ تو، غرق در خون شده است و در این میان، چنان ناتوان گشته‌ام که حتی توانِ برآوردنِ یک آهِ ساده را هم ندارم.

از اعماقِ چاهِ نفسِ سرکشِ خود بیرون بیا و به سویِ بلندی و کمال حرکت کن، چرا که حقیقتِ وجودیِ تو که سزاوارِ پادشاهی است، در این چاهِ تاریکِ نفسانی جای ندارد.

اگر مدعیِ عاشقی هستی، چرا همچنان در پیِ ثروت و مقام (آب و جاه) می‌دوی؟ عاشقِ واقعی، وجودش در بندِ این دلبستگی‌های دنیوی و پست گرفتار نیست.

توشه و راهی که عاشق باید با خود بردارد، فانی کردنِ خویشتن است؛ پس خود را در این مسیر فانی کن، چرا که در درگاهِ آن معشوقِ دلخواه، جایی برایِ خودیت و منیت وجود ندارد.

ای عطار، جان و تنِ خود را به وادیِ نیستی بسپار، زیرا در آن عالم که مقامِ قربِ حق است، کسی که گرفتارِ هستیِ مجازی و منیتِ خویش باشد، پادشاه و عزیز نیست.