دیوان اشعار - غزلیات

چشم زیبای او حقیقتاً مست نیست، اما همانند چشمانِ مستان، جذاب و فریبنده است؛ جذابیتِ چشمِ او به این دلیل است که تمامِ ترفندها و افسون‌هایش دلنشین و خواستنی است.

اگر چشمانِ فریبنده او (همانند گل نرگس که نماد چشم است) بخواهد با حیله و افسون، دلِ مرا برباید، هیچ شکایتی نیست؛ چرا که هر کاری انجام دهد، حتی اگر جان مرا بگیرد، برایم خوشایند است.

زلف پریشان و درهم‌ریخته او باعث شده است که من همچون غلامی حلقه در گوشِ او باشم، چرا که این زلفِ پریشان بر چهره درخشان و ماه‌مانندِ او بسیار زیبا و دلرباست.

خنده‌های شیرین و دلربای او باعث می‌شود گریه‌های من تلخ و جانکاه به نظر برسد، با این حال، همان گریه‌های خونینِ من نیز به دلیلِ ارتباط با آن لبانِ خندان، برایم لذت‌بخش است.

دهانِ کوچک و پسته مانندِ او، دلِ عاشقان را به تپش و هیجان انداخته است؛ این شور و غوغای دلِ عاشقان، به خاطر وجودِ چنین منبعِ شیرینی (لبان معشوق) بسیار دلپذیر است.

از آنجایی که سخنانِ او از لبانِ شیرینش گذر می‌کند، حتی آن سخنانِ تلخ و سرزنش‌آمیزش نیز برای من همچون شکر شیرین و گواراست.

خِرد و عقلِ من، شیفته و مریدِ لبانِ او شده است؛ هیچ شکی نیست که آن لب و دندانِ زیبا، هر عقل و هوشی را مجذوب و حیران می‌کند.

موهای نرم و لطیفی (خط عارض) بر گردِ لبانِ او که همچون آبِ حیات‌بخش است، روییده؛ با وجودِ این خطِ سرسبز و زیبا، آن چشمه‌ی حیات نیز برایم دلچسب‌تر شده است.

به خاطر توصیفِ زیبایی‌های او، خاطرِ من همچون دریایی خروشان گشت؛ در توصیفِ زیبایی‌های او، دریای کلمات و اشعارِ درافشان بسیار زیباست.