دیوان اشعار - غزلیات

درخششِ چهره‌ی تو که همچون شمعی در عالم می‌تابد، برایِ زیباییِ هستی کافی است و به همین دلیل، جهانی از عاشقانِ پروانه‌وار گردِ شمعِ وجودت جمع شده‌اند.

در تمامِ این عالم، من تنها چشم به تو دوخته‌ام و نگاهِ من به غیر از تو متوجهِ کسی نیست؛ تنها همین کافی است که تو نیز یک‌بار به من نظری بیفکنی.

اگرچه حقیقتِ جمالِ تو برای هیچ‌کس آشکار نشده و کسی آن را ندیده‌است، اگر حتی نشانه‌ای به کوچکیِ سرِ مویی از خود بر من آشکار کنی، برای من کافی است.

من هرگز از تو طلبِ درمانِ دردِ عشق نمی‌کنم؛ بلکه اگر بر دردِ من، دردِ دیگری هم بیفزایی، همین برای من بس است و شکایتی ندارم.

غمِ عشقِ تو آن‌چنان ارزشمند است که تا روزِ قیامت، تنها مونس و هم‌دمِ جانِ من در تنهایی خواهد بود و به چیزی جز آن نیاز ندارم.

اگر برای طی کردنِ راهِ عشق، توانایی و نیرویِ کافی ندارم، غمی نیست؛ چراکه همین ناتوانیِ من در این راه، خود بهترین زاد و توشه برای پیمودنِ مسیر است.

اگر کسی از من بپرسد که آیا در این عشق به سلامتی و عافیت رسیده‌ای؟ می‌گویم عافیت به چه کارِ من می‌آید؟ همین که در راهِ عشقِ تو رسوایِ عالم شده‌ام، برایم کافی است.

دیشب عشق همچون لشکری بر من تاخت و گفت: ای رندی که به هر سو پرسه می‌زنی، همین که اکنون از آنِ منی، برایت کافی است.

چرا در قلندری و آزادگی، تظاهر و خودنمایی می‌کنی؟ جانِ خود را بر سرِ این راه بگذار که این بها، یگانه‌ راهِ رسیدن به حقیقت است.

کمربندِ نفاق و دورویی که به کمر بسته‌ای، تو را از حقیقت دور کرده است؛ اگر برایِ رسیدن به حقیقت، باید از این مسلمانیِ ظاهری دست بشویی و ترسایی (کفرِ عاشقانه) پیشه کنی، همان برایت بهتر است.

ای فرید، دیگر از اسرارِ عشق سخن مگو و این گفت‌وگو را خاتمه بده؛ چرا که بیش از حد درباره‌ی عشق و گویاییِ آن سخن گفته‌ای.