دیوان اشعار - غزلیات

اگر خواهانِ همنشینی با محبوب هستی، لب از سخن فرو بند. اگر به دنبالِ درمانی برای دردهایت می‌گردی، باید رنج و سختیِ راه را بر خود هموار کنی.

تا زمانی که بر موجودیت و هویتِ فردیِ خود پافشاری می‌کنی، بیگانه و نامحرمِ درگاهِ حق هستی؛ اگر می‌خواهی به حریمِ او راه یابی، باید از خود فانی شوی.

مانند غواصانی که برای فرورفتن در دریا نفس خود را حبس می‌کنند، تو نیز باید نفس و هوس‌های خود را مهار کنی، اگر می‌خواهی به عمقِ دریایِ معرفت برسی و با حق یکی شوی.

تکیه بر عبادت‌های ظاهری و واسطه‌ قرار دادنِ دیگران برای حلِ مشکلات کافی نیست؛ تو برای هر غم و اندوهی که بر دلت می‌نشیند، نیازمندِ پیشوایی هستی که راهنمای باطنیِ تو باشد.

اشکِ چشم که برخاسته از سوزِ دل است، شفیع و واسطه‌ای شایسته‌تر از عبادتی است که در آن رطوبتِ عشق و جان‌مایهٔ عاشقی نباشد.

دل‌تنگ هستی، زیرا می‌خواهی در این قلب که کوچک‌تر از یک قطره خون است، تمامِ عالم را جای دهی؛ در حالی که وسعتِ دل تو باید به اندازهٔ ابعادِ گوناگونِ هستی گسترده شود.

برای اینکه این قلبِ کوچک و ناچیز به دریایی بیکران از معرفت تبدیل شود، نیازمندِ بردباری و استقامتی به اندازه‌ی صدها جهان هستی.

اگر هر دو جهان (دنیا و آخرت) نابود شوند نیز اهمیتی ندارد؛ تنها چیزی که اهمیت دارد، داشتنِ لحظه‌ای حضور در پیشگاهِ معشوق است.

هر لحظه‌ای که در آن حضورِ معشوق را حس نمی‌کنی و از یادِ او غافلی، ماتم و اندوهی است که تا روزِ قیامت دامن‌گیرِ تو خواهد بود.

ای فرید، تو در محضرِ حق عهدی بسته‌ای؛ اکنون که این پیمان را پذیرفتی، باید در وفاداری به آن بسیار مستحکم و استوار باشی.