دیوان اشعار - غزلیات

نسیم صبح از عطر گیسوی تو، بوی جان‌بخش و حیات‌آفرینِ نفس مسیحایی را می‌گیرد و خیالِ چهره‌ات، دیدگان موسی را همچون نوری از جانب کوه طور، روشن می‌سازد.

سحرگاهان به سوی بوستان روانه شو و در میان گل‌ها، شراب صبحگاهی بنوش، چرا که نسیم سحر پیام‌های خوش و امیدوارکننده را از جانب گل به بلبلِ شیدا می‌رساند.

کسی که شوق و اشتیاقِ رسیدن به عالم معنا و روح را دارد، دیگر به لذت‌های گذرا و جسمانی بی‌میل است؛ پس برای رسیدن به آن گل‌بوته‌ی وصلِ الهی، باید از نعمات دنیوی (مانند مَن و سلوی) چشم‌پوشی کرد.

اگر تو از پس پرده‌ غیب بیرون بیایی و چهره‌ی خود را بر ما آشکار کنی، تمام ادعاهای پوشالی و ظاهری ما در برابر شکوه تو نابود می‌شود و ما به حقیقت و معنای حقیقی دست خواهیم یافت.

زلف تو با پیچ‌ و تاب‌های بسیارش، دل‌های ما را به اسارت گرفته و بی‌آنکه نیازی به ادعا باشد، خود گواه بر این اسارت است؛ پس چرا باید از دلی که خود گرفتارِ زلف تو شده، دعوی و مطالبه داشت؟

اگر در جامِ باده‌ای که می‌نوشم، انعکاس جلوه‌ی جمال تو بیفتد، حاضرم تمام زهد و عبادتِ سی‌ساله‌ام را در یک لحظه به قیمتِ یک جرعه باده بفروشم و از آن دست بشویم.

آن معشوق زیبایی که من دارم، اگر نقاب از چهره بردارد و جمال خود را آشکار کند، چنان زیبایی و شکوهی پدید می‌آورد که تمامِ هنرنمایی‌های مانی، آن نقاشِ اساطیری، در برابرش بی‌ارزش و حقیر خواهد بود.

آن دلبر جان‌فروزی که من می‌شناسم، اگر از پس پرده‌ غیب بیرون آید و جلوه‌گری کند، چنان جاذبه‌ای خواهد داشت که پس از آن دیگر هیچ پارسا و پرهیزگاری را در مسجد نخواهی یافت، بلکه همگان را در میخانه خواهی دید.

اگر تو جلوه‌ی نور الهی را بر ما آشکار کنی، عارف و سالکِ بزرگی چون عطار نیز چنان در شوق و اشتیاق غرق می‌شود که حتی در گلخنِ دوزخ نیز به دنبال تو می‌گردد تا آن نور را بیابد.